Mon08212017

Last update07:30:20 PM GMT

Back Rubrieken Interviews Een lelijke wereld achter de schoonheid

Een lelijke wereld achter de schoonheid

De_Getuige_smaal
Vamba_Sherif
  • Vorige
  • 1 of 2
  • Volgende
Vamba Sherif vertelt het verhaal van een Nederlander die in aanraking komt met asielzoekers. Zij delen de bloedige conflicten in hun geboorteland die hen naar Nederland bracht. Wie de daders en slachtoffers zijn, is niet altijd goed te onderscheiden.

In 'De getuige' raakt het personage Onno gefascineerd door een mysterieuze Afrikaanse vrouw genaamd Mercy. Haar schoonheid schept het beeld van iemand die gevrijwaard is gebleven van een ellendig bestaan. Geleidelijk aan laat hij zich meeslepen in haar duistere, ondoorzichtige wereld. Hij volgt haar naar een asielzoekerscentrum dichtbij het dorp waar hij woont en komt erachter welk gruwelijk geheim zij met zich meedraagt. Zijn fascinatie verandert in medelijden en zijn liefde voor haar wordt groter dan ooit tevoren. In 'De getuige' gaat Vamba Sherif de discussie aan over de vooroordelen in Nederland over buitenlanders. Ook behandelt hij morele dilemma's. De schrijver plaatst de lezer voor twee keuzes: moet men zich onvoorwaardelijk openstellen voor nieuwkomers met als risico de stem te verliezen in de heersende verrechtsing of moet men meegaan in de golf van verontwaardiging en haat tegenover migranten?

Sherif bracht zijn jeugd door in Liberia en Koeweit. Hij weet als geen ander hoe het is om een vluchteling te zijn. 'De oorlog in Liberia heb ik zelf niet meegemaakt, wel de Golfoorlog toen Irak Koeweit binnenviel. Mijn familie vluchtte in 1993 naar Nederland. De liefdevolle thuishaven verdween in één klap. Je wordt gedwongen om alles achter te laten om op een onbekende bestemming je heil te zoeken.' De schrijver laat als zoon binnen een welgestelde familie een bijzonder leven achter. 'Ik had een middelbare studie achter de rug en wilde in de Verenigde Staten medicijnen gaan studeren. Onze familie had het goed. Mijn vader was universitair docent. Wij hadden bedienden, een kok en een eigen tuinman. Zo'n leven heb ik nooit meer gekend. Ik weet ook niet of ik het ooit weer zal hebben.'

Toch wist Sherif zijn draai in Nederland te vinden. Hij studeerde rechten aan de Universiteit van Tilburg en debuteerde in 1999 met 'Het land van de vaders'. 'Ik zeg vaak dat je als vluchteling heel veel geluk moet hebben. Omdat vluchten veel onzekerheid met zich meebrengt ben je kwetsbaarder dan ooit.' Wat naar eigen zeggen aan zijn geluk bijdroeg is de aanmoediging van zijn vader om de Nederlandse taal te leren. 'Hij zei altijd: om goed te kunnen integreren moet je de taal en de cultuur leren. Toen hij heel jong was ging hij naar Egypte om te studeren. Men dacht dat hij van origine Egyptenaar was, omdat hij zo goed Arabisch sprak. Je moet je best doen, waar je ook naartoe wil in het leven. Dat is wat ik van hem leerde. Daarmee wil ik niet zeggen dat alles even gemakkelijk is geweest.'

Wat hem opviel aan Nederland is dat men te vaak wantrouwen koestert ten opzichte van migranten zonder hun verhaal echt te kennen. Hij vindt dat men vluchtelingen een eerlijke kans moet geven. Niet blind geloven in hun verhaal, maar een open houding aannemen. 'We leven in een tijd dat we snel aan informatie kunnen komen. Informatie over gebeurtenissen in Somalië, Rwanda of in Liberia waar ik geboren ben ligt binnen handbereik. Je zult wel altijd mensen overhouden die niet de hele waarheid vertellen en verhalen aandikken. Maar er zijn echt mensen die familie hebben verloren en die alles kwijt zijn. Mensen tegen wie oorlogsmisdaad is gepleegd. Aan hen moet een eerlijke kans worden gegeven.'


En dat is precies waar volgens hem de schoen wringt. 'Die kans krijgen ze vaak niet. Het wantrouwen komt dikwijls voort uit een gebrek aan kennis om nieuwkomers te leren kennen. Men is bang om een poging te wagen omdat de kans van herkenning bestaat. Hoe dichter men bij een vreemde komt, hoe groter de kans dat men ontdekt hoe weinig men van diegene verschilt. Men wil de menselijkheid in een ander niet snel herkennen en houdt liever vast aan de heersende vooroordelen.'

In dat opzicht moet iedereen een beetje als Onno zijn. 'Bijzonder aan hem is dat hij openstaat voor verandering in zijn leven met alles wat daarmee gepaard gaat. Die verandering kan goede dingen teweegbrengen, maar als het fout gaat probeert hij ermee te leven. Men moet niet alleen de schoonheid van het leven omarmen, maar ook kunnen omgaan met de lelijke kanten ervan. Precies wat Mercy in het leven van Onno betekent. Achter de schoonheid van haar gelaat gaat een voor hem onbekende lelijke wereld van oorlogsmisdaden schuil.'

Alle zeggen dat de gevoelens van de familie zijn allemaal verschillend met inbegrip van paard en dat we niet moeten behouden en allemaal hetzelfde cialis en de plaats waar je kunt cialis kopen afwijken.

contact

Reacties en inzendingen
ex Ponto is een uitgave van On File, Associatie van vluchtelingjournalisten en schrijvers
ex Ponto is mede mogelijk gemaakt door:
Logo_Ministerie_OCW Logo_Democratie_en_Media Logo_StimuleringsFonds_voordePers
 

Colofon

ex Ponto

is een journalistiek magazine dat op internet verschijnt. Het merendeel van de artikelen wordt door vluchteling-journalisten en andere migranten geschreven. Met Nederlandse journalisten als gast.

 


ovidiusex Ponto

In 8 na Chr. verbant de Romeinse keizer Augustus de dichter Ovidius naar het verre Tomi (het huidige Constança in Roemenië) aan de Zwarte Zee, in de provincie Pontus. Ovidius schrijft daar zijn bekende Epistulae ex Ponto (Brieven uit de Zwarte Zee). Deze bundel bevat poëtische verzoekschriften die hij naar vrienden en invloedrijke Romeinen schreef om voor hem bij de keizer te bemiddelen om in zijn lotsbestemming te herzien. Ex Ponto is in de geschiedenis door verschillende schrijvers gebruikt als metafoor voor ballingschap.